14 χρόνια χωρίς τον Σωτήρη Μουστάκα

Πέρασαν κιόλας 14 ολόκληρα χρόνια από τότε που ο σπουδαίος ηθοποιός Σωτήρης Μουστάκας έχανε τη μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία μόλις 66 ετών.

Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940, στις Κάτω Πλάτρες της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Έιχε άλλα εφτά αδέλφια και ήταν το τελευταίο παιδί της πολυμελούς οικογένειάς του.

Μεγαλώνοντας ο Σωτήρης, λάτρεψε τον Τσάρλι Τσάπλιν, αγάπησε την όπερα και την κλασσική μουσική και έμαθε να παίζει βιολί.

Κατα την διάρκεια του Απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955-59, ο Σωτήρης ήταν αγγελιοφόρος του Γεώργιου Γρίβα Διγενή.

Μετέφερε διαταγές στις ομάδες, μοίραζε φυλλάδια, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και έκανε ό,τι άλλο απαιτούσε ο αγώνας.

Στα 18 του χρόνια, αποφασίζει να πάει στην Αθήνα για να γίνει ηθοποιός.

Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σε ενα εστιατόριο σαν σερβιτόρος και έδωσε παράλληλα εξετάσεις στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου, όπου και κόπηκε την πρώτη φορά. Δεν το βαλε κάτω, ξαναπροσπάθησε και πέρασε.

Ο Σωτήρης έγινε διάσημος με τον ρόλο του στην ταινία Zorba the Greek, όπου έπαιξε τον Μίμιθο, τον τρελό του χωριού. 

Παρόλο που είχε την ευκαιρία να κάνει καριέρα στο Χόλυγουντ, ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην Ελλάδα.

Κατα τη διαρκεια της καριέρας του, έπαιξε σε 76 ταινίες, αμέτρητες θεατρικές παραστάσεις και αργότερα εμφανίστηκε και στην τηλεόραση.

Έπαιξε διάφορους ρόλους σε έργα του Αριστοφάνη και η πρώτη του συμμετοχή στην Επίδαυρο, ήτανε το 1996 με τις Θερμοφοαριάζουσες, ενώ τιμήθηκε και απο την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια». 

Είχε την ικανότητα να παίζει διάφορους ρόλους σε μια παράσταση και να κάνει τον κόσμο να διασκεδάζει με τις ερμηνείες του.

Ωστόσο, όπως γνωρίζουμε άπαντες, υπήρχε ένας τομέας στον οποίον ο λατρεμένος ηθοποιός διέπρεπε. Εκεί που αισθανόταν καλύτερα από κάθε άλλο είδος θεατρικής ή κινηματογραφικής μορφής: την επιθεώρηση.

Ο Σωτήρης Μουστάκας διέθετε μεγάλο ταλέντο στον αυτοσχεδιασμό και είναι χαρακτηριστικό ότι αρκούσε μια γκριμάτσα του ή μια «κραυγή» επί σκηνής για να κάνει το θέατρο να «πέσει» από τα γέλια.

Ο Μουστάκας συμμετείχε σε ορισμένες από τις πιο εμβληματικές επιθεωρήσεις στα χρονικά του γαλανόλευκου σανιδιού, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του στο χώρο.

Κατά τη διάρκεια πρόβας στο θέατρο με τον Θύμιο Καρακατσάνη, αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία και μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών.

Εισήχθη επειγόντως στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου είχε πρόωρο τέλος, έχασε την μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της 4ης Ιουνίου, 2007.

Ο αγαπημένος μας ηθοποιός κηδεύτηκε στις 6 Ιουνίου 2007 στο νεκροταφείο Χαλανδρίου εν παρουσία πλήθος κόσμου, επωνύμων, συναδέλφων του, αλλά και απλών ανθρώπων.

Τελευταία του επιθυμία ήταν να σκεπαστεί η σορός του με την γαλανόλευκη ελληνική σημαία.

Ο Σωτήρης Μουστάκας υπήρξε αυθεντικό υποκριτικό ταλέντο και γνήσιος πατριώτης της Ελλάδας και της Κύπρου. Το Ελληνικό Θέατρο με τον θανατό του, έγινε φτωχότερο…

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

  • “Η ηθοποιία είναι σαν ένα απάτητο κι ανεξερεύνητο βουνό. Σκαρφαλώνεις με κόπο, φτάνεις στην κορυφή και βλέπεις ότι υπάρχει κι άλλη κορυφή, κι ύστερα κι άλλη. Όταν πεις έφτασα, το έχεις χάσει το παιχνίδι”
  • “Νιώθω τριάντα χρονών. Κι αυτό βοηθάει το θέατρο. Γιατί στο θέατρο πρέπει να υπάρχει μια παιδικότητα. Aυτό που κάνουμε είναι ένα παιχνίδι. Πώς όταν είμαστε μικρά θέλουμε να βάζουμε μάσκες, να μεταμφιεζόμαστε, να κάνουμε διάφορα;”
  • “Εργάζομαι ως ηθοποιός πάνω από σαράντα χρόνια, αλλά ποτέ δεν τα υπολόγισα, όπως κάνουν ορισμένοι που γιορτάζουν τα είκοσί τους χρόνια κτλ. Για μένα πέρασαν χωρίς καν να το καταλάβω”.
  • “Προτιμώ την κωμωδία. Η κωμωδία είναι φάρμακο”.
  • “Είμαι αληθινός σ’ αυτό που κάνω, χωρίς ψεύτικα τερτίπια, χωρίς χυδαιότητες και αυτό το νιώθει ο κόσμος. Για μένα το θέατρο είναι χαρά, κατάθεση ψυχής”.

Μερικές απο τις αξέχαστες στιγμές του:

Μοιράσου το: